İslam ve İnsanlığın Geleceği. yazar Roger Garaudy, Timaş Yayınları
Yıl: 2025
→ Kısırlaştırıcı "ben bilirim veya biz biliriz" anlayışından kaçınmamız ve hiç kafa yorup araştırma yapmadan günümüzün sorunlarına, geçmişte hazır ekonomik çözümler veya hazır siyasi bir yapı bulabileceğimiz kuruntusundan kendimizi korumamız nasıl gerekliyse, aynı şekilde, Kur'an'ı bizi zorlu bir bilimsel ve teknik araştırma çabasından kurtaran/muaf tutan sadece bir ansiklopedi olma derekesine indirmek çocuksuluğundan da kurtarmalıyız.
→ Temel prensip, nasıl tek sahip Allah ve tek hükmeden Allah'sa, tek bilen de Allah'tır.
→ Namaz aynı zamanda bize yüklenen görevleri yerine getirebilmemiz için Allah'tan yardım dilemektir.
→ İslam dünyasında çöküş; din, sosyal boyutunu kaybettiği zaman başlamıştır.
Sosyal hayat, insanın yaşamı içindeki tüm reaksiyonları sergilediği, yaşadığı tüm her şeyi, ailesi, çevresi profilleştirirsek kendisini çepeçevre saran o yaşam döngüsü diyebiliriz. Din bu yaşam döngüsü içinde yer almazsa örneğin laiklik buna etken diyebiliriz, yaşanılan çağ, tüketim alışkanlıklarımız, maddeden uzaklaşmayan bu benliklerimizin olduğu yaşam döngüsünde maalesef İslam yer almıyor, medeniyet çağındayız deyip de şeriatı çok yanlış algılıyoruz. Sonra İbn Haldun ekleme yaparcasına şöyle der:
→ Adaletsizlik medeniyeti mahveder.
Bu medeniyet denilen dinden ayrı düşünülemez. Bugün dünya yüzeyinde yaşamış ve yaşayan dinler, dünya üzerindeki insanlarla iç içe, kültürlere, dimağlara, hayatlarının her alanında vardı. Demek ki medeniyet mahfolursa dinin de içi boşalır. Bu da yazarın dediği şeye dikkat etmemizi gerektiriyor; adalet yapı taşımızdır. Adilsen (devlet için) herkes senin dediklerini benimser ve sen nasıl hareket edersen onlarda öyle hareket ederler. Neye inanırsan araştırır onlarda inanır ama adil değilsen hem kendini hem inandığın şeyi hem de çevrendeki her şeyi mahvedersin.
→ Tasavvufun kaynağı Kur'an'dır. Şeriatı özümseyip içine sindirmek, ona karşı mesafe almak değil, tam aksine şeriatın derin anlamının bilincine vararak onu bütünüyle yaşamaktır.
→ İmam Gazali "tevhidin dördüncü derecesi" diye şöyle der: Dördüncü derece, bir Tek varlıktan başkasını görememektir. Bu sıddiklerin, doğruluğa iyice ermişlerin tefekkürüdür. Mutasavvıflar buna her şeyi birliğe indirerek, bu birlik içinde yok olma adını verirler.
Severim Rabbim Seni iki aşkla,
Mutluluk kaynağımdır biri kendimin,
Öbür aşkımsa, layık olmaktır sevgine Senin.
Bana mutluluk veren aşkım,
Seni düşünmektir sadece, görmemektir gayriyi.
Sevgine layık olmaya can atan aşkım ise,
Kaldırır Sen ile ben arasındaki perdeleri.
Görürüm apaşikar güzel cemalini.
Ne bu aşkım, ne öbürü verir bana yücelik,
Her ikisinden dolayı da hamdim Sana yönelik.
→ İşte bu Rabia bir elinde meşale diğer elinde ise su kovası ile dolaştığı rivayet edilir. Bunu ise şu şekilde açıklıyor: "Suyumla cehennemin bütün alevlerini söndürmek, meşalemle de cennetin bütün hazlarını tutuşturmak istiyorum... Ta ki insanlar sırf Allah aşkıyla hareket etsinler." diyen biri.
→ Allah'tan korkmak, O'nun hoşuna gitmemekten korkmak yani O'nu sevmektir.
→ Sevmek, ölüm dahil her ne pahasına olursa olsun başkasını kendisine tercih etmektir.
→ Allah hepsidir demek, hepsi Allah'tır manasına gelmez. Sufiler nazarında panteizme yer yoktur. Tam aksine: Allah, Hepsi olmak için her şeyde eksik olan şeydir. Her şey Allah'a nispetle gerçektir. Bir şey O'ndan ayrılınca, sadece bir kuruntudur, varlık dışıdır, yokluktur. Bu Allah'ın varlıkların -sonsuzca uzayıp genişlemiş şekliyle bile-, toplamından ibaret olduğu anlamına asla gelmez. Demek ki sadece Allah gerçektir demenin, sonlu ile sonsuz arasında bir devamlılığa inanan panteizmle hiçbir alakası yoktur.
→ Hz. Ebubekir: Ben hiçbir zaman görmedim ki ondan önce Allah'ı görmüş olmayayım. Hz. Ömer: Ben hiçbir zaman bir şey görmedim ki onunla aynı anda Allah'ı görmüş olmayayım.
Hz. Osman: Ben hiçbir zaman bir şey görmedim ki ondan sonra Allah'ı görmüş olmayayım.
→ Cüneyd, "Tasavvuf, Allah'ın seni sende öldürüp seni tekrar Kendisine dünyaya getirmesidir!" diyordu. Beyazid'i Bestami, "Ne zaman ki'ben' silinir, işte o zaman Allah bende kendi aynasını bulur." ifadesini kullandılar.
→ Büyük Sufi Ebu Said iblisten şöyle bahseder: "Ben onu iyi tanırım, kendisiyle karşılaştım ve bana şöyle dedi: eğer sen 'ben' dersen, bana benzersin!"
→ Cihat, yeryüzünde Allah'ın ve insanların haklarını hakim kılmak için gerek kendi üzerinde ve gerekse başkaları üzerinde devamlı çaba harcamaktır.
→ Tasavvuf, insana verdiği bilinçle, Allah'ın varlığını her an hatırlatmasıyla ve yeryüzündeki ilahi düzen karşısında sorumluluğunu hissettirmesiyle imana devamlı bir çağrı, dünyada adalet ve barışın ilahi ahenginin kurulması için her eylemde "Allah'ı hatırlama"ya bir davettir. Tasavvuf, amelin içselleştirilmesi/derunileştirilmesi anıdır.
Yorumlar
Yorum Gönder